Over vage criteria die een subjectieve invulling toelaten - Angélique Dupré
16139
single,single-post,postid-16139,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-7.4,wpb-js-composer js-comp-ver-4.5.2,vc_responsive
 

01 aug Over vage criteria die een subjectieve invulling toelaten

DSC_0476

Op 9 juni publiceerde ik een open brief, gericht aan de wielerbond, waarin ik mijn verontwaardiging uitte over de mountainbike selectie voor de Olympische Spelen in Rio die aanstaande vrijdag van start gaan.

Aan het einde van de brief beloofde ik hierop een vervolg. Wekenlang heb ik gewikt en gewogen hoe ik deze blogpost zou aanpakken. Verschillende concepten later (die ondertussen in mijn prullenmand zijn beland) heb ik vandaag, vier dagen voor de start van de Spelen, eindelijk het gevoel dat ik de juiste woorden heb gevonden om alles neer te pennen.

Laat ik beginnen bij het begin. Na de bekendmaking van de selectie vroegen we zowel het BOIC als de KBWB om een motivering. Tientallen keren hadden we het document “Selectiecriteria Olympische Spelen 2016” dat op de website van de KBWB gepubliceerd werd op 14 januari 2015 (en niet 2016, zoals ze blijven beweren) gelezen. We bleven tot de conclusie komen dat Kevin, meer dan wie ook, voldaan had aan alle criteria.

Het antwoord van het BOIC was kort. Zij schoven de verantwoordelijkheid door naar de wielerbond. De wielerbond bezorgde ons een motivering voor de niet-selectie van Kevin maar niet voor de gemaakte selectie. En dus volgde een tweede brief, deze keer via onze advocaat, waarin we hen van repliek dienden en hen bovendien ook vroegen om de gemaakte selectie te herzien.

Met hun selectie gaf de wielerbond immers een totaal subjectieve invulling van de al op zich niet al te zeer objectieve criteria. In hun motiveringen werden bovendien een aantal specificaties bewust genegeerd en zelfs verdraaid.  

Maar het allerlaagste was toch wel dat de wielerbond een nietszeggende regionale wedstrijd aanhaalde waarin Kevin 14e werd de dag na de begrafenis van zijn vader. Een wedstrijd waar hij enkel aan de start stond om zijn zinnen even te verzetten. Een wedstrijd waar de bondscoach ons achteraf letterlijk zei “dat het resultaat nu niet belangrijk was”. Dit achteraf als motivering gebruiken is werkelijk de schaamte voorbij.

Uiteindelijk beslisten we om te procederen via kortgeding en gaven we onze advocaat de opdracht om hiervoor het nodige in gang te zetten. Wat toen volgde was, wederom, een zware klap. Onze advocaat had immers alles nog eens goed doorgenomen en raadde ons af om een kortgeding aan te spannen omdat hij vreesde dat we de zaak niet zouden winnen. Reden: de vage criteria. Concreet kwam het er op neer dat geen enkele rechter op basis van dergelijke subjectieve criteria de verantwoordelijkheid had willen nemen om in deze zaak op te treden als selectieheer. Een hele zware dobber.

Om absolute zekerheid te krijgen, gingen we langs bij een tweede advocaat die ons dezelfde boodschap bracht.

De week na de bekendmaking van de selectie kreeg Kevin bovendien een C4 in de bus van werkgever Sport Vlaanderen. Geen evaluatiegesprek. Geen mail. Geen telefoon. Een C4. Het was toen half juni. Het ontslag zou onverbiddelijk ingaan op 1 juli.

Dankzij de tweede advocaat rest ons momenteel nog een sprankeltje hoop. Want hoewel er in het topsportactieplan III van Minister Muyters sprake is van een uitloopperiode – een opzeggingstermijn zeg maar – blijkt hiervan geen sprake in Kevin zijn contract. Nochtans worden andere niet-geselecteerde atleten voor Rio wel nog betaald tot 31 december. Willekeur. Opnieuw.

Dus, proficiat beste wielerbond. Jullie hebben gewonnen.

Niet omdat jullie gelijk hebben, maar omdat jullie criteria subjectief zijn en daardoor moeilijk aan te vechten zijn. Eerlijk gezegd besteden wij bovendien ook liever 5.000 euro aan de aanleg van ons terras dan aan jullie miskleunen.

Wij hopen van harte dat jullie de criteria voor Tokio 2020 duidelijk én objectief opstellen. Wij wensen immers niemand toe wat Kevin op dit moment doormaakt.

Gelukkig zijn er ook veel ergere dingen in het leven dan de manier waarop Kevin aan de deur werd gezet en waarop hem zijn kans op een verdere carrière werd ontnomen. Dat Kevin in die mentaal moeilijke periode waarin hij zijn vader letterlijk gedurende een aantal maanden heeft zien aftakelen toch wedstrijden is blijven rijden, getuigt alleen maar van hoeveel moed en doorzettingsvermogen hij in zich heeft.

Gelukkig zijn er ook veel meer dingen in het leven dan enkel sport, zoals bijvoorbeeld ons dochtertje. Ze is nog maar 20 maanden en is nu al niet weg te slaan van haar fietsjes. Laat ons hopen dat er binnen een twintigtal jaar wél een beleid is die naam waardig. Een beleid waarin iedereen gelijkwaardig wordt behandeld. Een beleid waarin leden van een topsportcommissie ook niet tegelijkertijd trainer kunnen zijn van een atleet. Een beleid waarin criteria altijd correct worden toegepast en niet alleen wanneer het eens uitkomt, zoals bijvoorbeeld het geval was tijdens het laatste Wereldkampioenschap begin juli.

Met fierheid kunnen wij zeggen dat Kevin heeft deelgenomen aan de Olympische Spelen in London, toen er nog strenge objectieve criteria golden en de Olympische Spelen meer waren dan een schoolreisje.

Hoewel de moeilijkste periode, namelijk de effectieve start van de Spelen zonder hem, nu nog moet komen, is het stilaan tijd om de bladzijde om te slaan en op zoek te gaan naar een job waarin Kevin zijn talenten en inzet wel geapprecieerd worden.

We hopen dat hij dankzij zijn Master in de Lichamelijke Opvoeding, optie Research and Biomedical Kinesiology, snel een toffe job vindt in de wereld van de topsport. Zonder dat hij daarvoor aan iemand zijn gat moet likken.

Bedankt aan iedereen die ons gedurende heel die periode een blijk van medeleven heeft gegeven. Anderen onthielden zich liever van een reactie. Nog anderen waren er als de kippen bij om Kevin nog wat meer de dieperik in te duwen. Want het is wel degelijk daar waar hij zich momenteel bevindt. Het heeft ons veel bijgebracht over vriendschappen en pseudo vriendschappen.

De Olympische Spelen onterecht missen omwille van vriendjespolitiek is ongemeen hard. Topsport mag hard zijn. Het moet zelfs. Maar mag het ook menselijk blijven?

PS: er volgt ongetwijfeld nog een vervolg over de beëindiging van Kevin zijn contract bij Sport Vlaanderen. Hopelijk krijgen we eindelijk een beetje goed nieuws. Want na regen komt zonneschijn. Toch?

 

4 Reacties
  • Malfait Lievin.
    Geplaatst om 16:50h, 02 augustus Beantwoorden

    Kop op Kevin. Wat je niet dood maakt maakt je sterker!!

  • Gijsemans Els
    Geplaatst om 19:31h, 03 augustus Beantwoorden

    Waarheid als een koe!

  • Antoine Van Overmeire
    Geplaatst om 11:56h, 05 augustus Beantwoorden

    Beste Angélique, beste Kevin

    Met heel veel aan aandacht en medeleven heb ik je commentaar hierboven gelezen. Ik volg de zaak van Kevin reeds vanaf het moment dat ik jullie leerde kennen. Ik heb geduimd, maar het heeft dus niet mogen zijn. Het is een keihard verdict om zomaar aan de kant te zijn gezet.

    Het leven gaat verder, ondanks deze serieuze tegenslag. Ik blijf duimen voor een hoopvolle toekomst al dan niet in de topsport.

    Vele groeten, Antoine

Geef een reactie