Motivation is key! - Angélique Dupré
16353
single,single-post,postid-16353,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-7.4,wpb-js-composer js-comp-ver-4.5.2,vc_responsive
 

15 jan Motivation is key!

1000KM

In mijn vorige blog schreef ik al dat onze teller van de 1000km voor Kom op tegen Kanker momenteel op 8.295 euro staat. Ons Team Little Black Bike heeft dus bijna het streefbedrag van 10.000 euro bereikt. Om de laatste centen in te zamelen organiseren we op zondag 19 maart tussen 11u30 en 14u een pastamiddag in Hostel De Draecke te Gent. Lekkere pasta eten – en eventueel een dessertje achteraf 😉 – én ondertussen een steentje bijdragen aan de strijd tegen kanker. Ideaal, toch?!

Alle info vind je via ons Facebookevent en inschrijven doe je hier. Het aantal plaatsen (= eters) is beperkt tot 90 personen. Snel zijn is de boodschap!

Oja, op deze druilerige zondag delen we ook graag onze motivatie om deel te nemen aan de 1000km met jou. Want, motivation is key!

Veel leesplezier!

Kathleen Laverge:

Ik fiets in de eerste plaats voor mijn overleden mama die ons op veel te jonge leeftijd – ze was 53 jaar – moest verlaten nadat ze de strijd tegen darmkanker verloor. Daarnaast fiets ik ook voor mijn schoonvader die op 48 jarige leeftijd gestorven is aan kanker, ongeveer in dezelfde periode als mijn mama. De derde persoon die ik heel specifiek in gedachten heb is een hele dierbare vriend die twaalf jaar geleden is gestorven. Ik mis deze mensen tot op vandaag nog steeds in mijn dagelijks leven. Verder neem ik deel voor enkele moedige vrienden die recentelijk met de ziekte te maken kregen en kijk ik samen met hen hoopvol uit naar betere tijden!

Gerty Vanhaute:

Ik fiets niet specifiek voor één bepaald iemand. Mijn tante is twee jaar geleden op 53 jarige leeftijd gestorven aan kanker. Maar op het werk, in mijn vriendenkring en op de avondschool kom ik ook veel mensen tegen die iemand verloren zijn aan kanker. Ik heb me ingeschreven om deel te nemen aan de 1000km omdat ik graag op een sportieve manier een goed doel wil steunen en met de nodige inzet geld wil inzamelen. Bovendien ontmoet ik zo nieuwe mensen in het fietswereldje!

Sara Geysels:

Toen ik de aankondiging voor Team Little Black Bike zag was ik meteen enthousiast! Met een gemotiveerd team aan de start staan en zo de strijd tegen kanker aangaan, ik moest er niet lang over nadenken. Ik fiets niet speciaal voor een bepaald persoon maar heb in mijn directe omgeving helaas ook al mensen aan deze ziekte verloren. Met deze mensen in gedachten ben ik blij deel uit te kunnen maken van dit team! ‪#goforit

Marliese Peeters:

Ik rijd voor mezelf, omdat ik in maart 2016 na een miskraam te horen kreeg dat mijn miskraam een molazwangerschap was die uitgegroeid was tot choriocarcinoom. Wat iets heel moois had moeten zijn, werd snel iets heel slechts. Opeens kwam ik van gynaecologie op oncologie terecht. Gelukkig waren ze er snel genoeg bij. Na een behandeling met lichte chemo (methotrexaat-spuitjes) werd ik begin mei 2016 genezen verklaard. Nu zit ik een wachtjaar waarin ik opgevolgd word en mijn man en ik even onze kinderwens opzij moeten zetten. In mei 2017 hoop ik dat met mijn rit symbolisch achter mij te laten. Uiteraard ken ik in mijn omgeving ook nog wel mensen die tegen de ziekte gevochten hebben of eraan overleden zijn. Daarnaast is het dus ook wel een manier om hen te steunen en hun nabestaanden een hart onder de riem te steken.

Myriam Alioua:

Mijn vader versloeg 18 jaar geleden speekselklierkanker en mijn nonkel vocht vier jaar geleden tegen keelkanker. Een andere tante en nonkel verloren de strijd jammer genoeg. Ik heb dit telkens van dichtbij meegemaakt en het is iets dat ik nooit zal vergeten. Ik heb geholpen waar ik kon maar er zijn vaak momenten waarin je je machteloos voelt. Daarom neem ik nu voor de vijfde keer deel aan de 1000km: de derde keer als fietser, de vierde keer als vrijwilliger. Ik bereid me natuurlijk voor op de etappes maar ik ben me er ook van bewust dat het moeilijk zal worden. Ik heb namelijk nog nooit zo ver gefietst.

Sofie Joye:

Ik fiets mee omdat ik graag fiets en ook omdat ik iets wou doen voor Kom op tegen Kanker. Via mijn werk kom ik in contact met patiënten en zo weet ik dat initiatieven als deze heel hard nodig zijn.

Zita Demoor:

Ik had al enige tijd voor ogen om eens te fietsen voor het goede doel! Telkens er iemand zich inzette in mijn omgeving om voor het goede doel te fietsen, kriebelde het bij om dit ook te doen. Toen ik de aankondiging op Facebook zag, twijfelde ik geen seconde om een mail te sturen. Dit is een mooie kans om de 1000km eens mee te maken. In mijn directe omgeving zijn er personen die geconfronteerd zijn met kanker en dit is ook een extra motivatie om me hiervoor in te zetten en samen geld in te zamelen. Er kunnen niet genoeg middelen zijn om het onderzoek te laten verderzetten.

Stefanie Devolder:

Drie van mijn grootouders zijn gestorven aan kanker waardoor ik ze amper heb gekend. Mijn ouders doen daarom een jaarlijkse gift om het kankeronderzoek te steunen. Toen ik las dat er nog een plaatsje vrij kwam in Team Little Black Bike heb ik geen seconde getwijfeld. In februari 2016 heb ik mij een koersfiets aangeschaft en sindsdien heb ik de smaak volledig te pakken. De combinatie “fietsen” en “steunen van het goede doel” vind ik ideaal. Sinds ik ben gestart met fietsen werd de ziekte ook vastgesteld bij iemand in mijn vriendenkring, waardoor het nu nog een extra dimensie krijgt om mijn steentje bij te dragen voor Kom op tegen Kanker.

Nele Claes:

Net zoals de andere leden uit ons team werd ook ik in mijn naaste omgeving geconfronteerd met kanker. De strijdvaardigheid van deze mensen is iets waar ik enorm veel respect voor heb. Ook wij tonen, door deel te nemen aan de 1000km, dat je met doorzettingsvermogen ver kan geraken. Laten we samen, met ons enthousiast team, de 1000km tot een goed eind brengen en tonen aan de vele slachtoffers dat we mee ‘(st)rijden’ tegen deze vreselijke ziekte!

Bieke Boulaert:

Ik heb in het verleden al drie jaar op rij deelgenomen maar met spijt in het hart was ik er vorig jaar niet bij. Toen ik de oproep zag, dacht ik: “Yes, we gaan er terug voor!” Fietsen is een deel van mijn leven en dit kunnen koppelen aan het goede doel vind ik het mooiste wat er is. In mijn omgeving zijn er al heel wat mensen die met deze ziekte te maken hebben en op mijn werk zie ik bijna dagelijks mensen die een behandeling moeten krijgen. De behandelingen zijn duur en als we via het fietsen ons steentje kunnen bijdragen is dat het minste dat we kunnen doen.

Angélique Dupré:

Als kind was kanker een ver-van-mijn-bed-show. Hoe ouder ik word, hoe meer mensen ik ken die een strijd moe(s)ten leveren tegen deze vreselijke ziekte. De laatste jaren kwam het plots heel dichtbij want naast een aantal familieleden, werd ook mijn papa getroffen. Gelukkig waren ze er heel vroeg bij en was een operatie voldoende.
In april 2016 verloor ik mijn schoonvader aan kanker. Vorig jaar stonden we voor het eerst met een team aan de start van de 1000km. Vooral de aankomst in Mechelen heb ik heel intens en emotioneel beleefd. Ik fiets voor iedereen in mijn omgeving die heeft gestreden of nog steeds strijden. En ook om zij die de strijd hebben verloren te herdenken!

Geen reacties

Geef een reactie