Mijn dag in #TDF - Angélique Dupré
16154
single,single-post,postid-16154,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-7.4,wpb-js-composer js-comp-ver-4.5.2,vc_responsive
 

09 aug Mijn dag in #TDF

Het was een zonnige zomeravond in mei – zeldzaam, maar écht zo – toen ik telefoon kreeg. Hallo Sporza? Of ik mij in juli kon vrijmaken om af te reizen naar Frankrijk en als gast wilde plaatsnemen aan de tafel van Karl Vannieuwkerke in Vive le Vélo? Of ik er zin in had? Ehm… JA en JA!

En zo geschiedde… op vrijdag 15 juli vertrok ik met de TGV richting Orange. Daar werd ik opgewacht door de sympathieke Koen wiens taak er gedurende de 23 dagen durende Tour de France in bestond om dagelijks de tafelgasten op te halen en weg te brengen, hetzij aan een station of aan een luchthaven. Veel van de Tour zag hij dus niet, om niet te zeggen niets, maar Koen deed het met de glimlach.

Bij aankomst in ons hotel, zowaar het meest chique van de hele Tour, – had ik even chance – was er tijd voor een duik in het zwembad. Bikini vergeten. Dan maar zonnebaden in t-shirt en short. Wel zonnecrème smeren natuurlijk. Kwestie van er de dag erna niet als een kreeft bij te zitten aan Karl’s tafel :-).

IMG_6205

Koen vertelde mij tijdens het avondeten geboeid over “the making of” Vive le Vélo. Dat ik onder de indruk was (en nog steeds ben) van dit mooie programma en het voorbereidende werk is een understatement.

Op vrijdagavond ging ik een kijkje nemen naar de opname met tafelgasten Lieven Scheire en Thijs Zonneveld. In laatste instantie reisde ook Rudi Vranckx af naar het pitoreske pleintje in Labeaume om duiding te geven bij de aanslagen in Nice. De volledige Vive le Vélo aflevering stond overigens in het teken daarvan.

IMG_6211

Hoewel ik ook een absolute fan ben van het competitieve vrouwenwielrennen, ben ik (denk ik) door Sporza vooral gevraagd omwille van mijn affinititeit met het recreatieve vrouwenwielrennen. De voorbije jaren heb ik er mijn missie van gemaakt om fietsende vrouwen samen te brengen en te verbinden, want samen fietsen is nu eenmaal leuker dan alleen. En ja, ongetwijfeld ben ik ook een beetje gevraagd omdat ik “vriendin van” en “zus van” ben.

D-DAY! Aan het ontbijt maakte ik kennis met Paul Hereygers en Olivier De Wilde, mijn metgezellen voor één dag.

Eerst ging het richting Village Départ in Montélimar waar ik de kans kreeg om een aantal Belgische renners te interviewen. Een hele leuke ervaring.

IMG_6220

Om nog net op tijd weg te geraken uit Village Départ voor de start van de wedstrijd, kregen we een lift aangeboden van Lotto Soudal sportdirecteur Frederik Willems. Eens de wedstrijd gestart, zit je namelijk vast in het verkeer. Het zou later op de dag nog een paar keer spannend worden maar Paul is een geroutineerd man in de Tour en geraakt overal net op tijd weer weg voor de verkeersproblemen beginnen. Voor hem ongetwijfeld heel vaak stressmomenten maar zelf heb ik alleen maar genoten :-).

Olivier is dan weer de man van de camera. En het geluid. En de montage. All in one. Terwijl we, voor het peloton uit, over het parcours reden was hij mijn interviews van ’s morgens al lustig aan het monteren. Ik zou er zelf alvast wagenziek van worden.

IMG_6221

Op een klimmetje van vierde categorie hielden we halt om de renners te zien passeren en aan te moedigen.

IMG_6227

Daarna ging het richting aankomst. Ondertussen had ik in de auto een heleboel aangename gesprekken met Paul en Olivier. Wat een boeiende (koers)verhalen kunnen die vertellen!

Tot 300m voor de finish mochten we gewoon over het parcours rijden. We brachten eerst een kort bezoek aan het persdorp en gingen vervolgens richting de finish. Daar kon ik de sprint volgen op groot scherm en zag ik de renners echt letterlijk voor mijn neus passeren. Echt dé max! Wat dan volgde was even hectisch. Paul begeleidde mij door een mensenmassa en door ‘de wolk’, namelijk winnaar Cavendish en de fotografen rond hem, die terug richting finish kwamen. Zo kon ik naar hartelust foto’s nemen van al die fantastische coureurs. Zo wijs!

IMG_6232

Opnieuw even hectiek dan. Snel terug richting de auto om voor de vele toeschouwers weg te geraken uit het circus dat de Tour wel is. We reden traag voorbij alle teambussen, waardoor ik nogmaals naar hartelust foto’s kon trekken. What an amazing day.

Na een relatief korte autorit kwamen we aan bij het wijndomein van Cercy, de locatie voor de opname van ’s avonds. Eerst voelde ik mij een beetje onwennig maar dat ging snel weer weg. Er was lekkere catering (Poulet de Bresse met gnocchi en groentjes) en heel vriendelijke programma medewerkers. Op en top professioneel! Zowel de schminkster als de cameramannen die al even een close-up wilden nemen stelden me snel op mijn gemak. Tussendoor wisselde ik nog snel van kleedje en poetste ik mijn tanden :-). Ik vroeg nog aan Olivier en Paul of dat raar was maar gelukkig bleek ik niet de enige gast te zijn die graag met een frisse mond op het scherm verscheen.

IMG_6238

Ondertussen was ook de tweede gast, ex-wielrenner en sprintkanon Robbie McEwen, aangekomen. Hij had de hele dag voor een Australische TV zender gewerkt en was er daarom overdag niet bij. De indruk die ik vooraf had over hem, klopte helemaal. Heel sympathiek, heel down-to-earth ook. Hij toonde oprecht interesse in mijn projecten en in het verhaal van Kevin. Hij vertelde ook vol liefde over zijn vrouw Angélique (wat een toeval!) en zijn kinderen.

Robbie McEwen

Samen met Karl en de andere makers van het programma overliepen we ook al even kort het script, waardoor ik al een beetje wist wat er op mij zou afkomen.

En dan was het tijd. De locatie was in laatste instantie gewijzigd. Vermoedelijk was er daardoor een pak minder volk dan de dag ervoor. Voor mij en mijn zenuwen was dat ideaal :-). Die zenuwen bleven gelukkig niet lang. Al snel vond ik dit gewoon echt heel erg leuk om te doen. Maar wat was het ook zo snel terug voorbij.

Moe maar tevreden ging ik samen met Koen naar het volgende hotel. Ik wilde nog snel even social media checken maar zag al snel een stormloop aan berichtjes. Ik besloot dit nog even uit te stellen tot de volgende dag. Er wachtte immers nog een treinreis terug.

De volgende dag had ik ’s morgens aan het ontbijt nog een kort gesprek met Maarten Vangramberen die overigens elke morgen een uur ging lopen voor het ontbijt. Respect, gezien de lange werkdagen in de Tour.

Uiteindelijk bracht Koen me naar het station van Lyon en keerde ik terug huiswaarts. Grappig was dat er bij aankomst in het station Brussel-Zuid al meteen iemand op mij afstapte die mij herkende. This only happened once :-).

Enfin, mocht je toch nog twijfelen: ik ben verliefd op de Tour!

De aflevering gemist en toch nieuwsgierig? Je kan ze hier herbekijken.

Geen reacties

Geef een reactie